Levend met een ziekte..

Over het algemeen heb ik mijn diabetes prima onder controle, mijn insulinepomp is één deel van mij en ik betrap mij er zelfs weleens op dat ik vaak genoeg op de automatische piloot deze zaken regel.
Alleen.. is dit niet altijd het geval. Soms lijk ik niet met de diabetes te leven namelijk, maar de diabetes met mij. Zo'n gemeen spelletje, waarvan ik op zo'n moment ook niet van kan winnen.
Dit gedicht symboliseert dat gevoel en laat de kwetsbaarheid van dat moment zien. Want, moet ik wel altijd van de diabetes 'winnen'? Is het soms niet gewoon oké om even -niet oké- te zijn?

Levend met een ziekte,
die je aan de buitenkant niet ziet.
Het bezorgt mij wanhoop en frustratie.
En zo nu en dan ook verdriet.

Ik zit vast aan een insulinepomp,
die mij het leven geeft via een dunne lijn.
Maar het aller-allerliefste,
wil ik gewoon net als ieder ander zijn.

Want ik sta met diabetes op,
en ga er ook weer mee naar bed.
Twijfel, zal ik toch nog even scannen?
En nu maar hopen dat ik het de nacht door red.

Het accepteren van de ziekte vind ik soms zo moeilijk.
Ik schrijf het dan ook op deze manier van mij af.
Zo is mijn hoofd heel even leeg en kan ik er weer tegen.
En voelt het leven met deze ziekte wat minder als een straf.

Het leven met diabetes is soms net een doolhof,
waar ik in verdwaal en dan de weg niet weet.
Of een puzzel van wel duizend stukjes. 🧩
Ik doe mijn best, maar die puzzel is nooit compleet.

Ik wil mij niet laten kennen.
En zeker niet mijn leven door de ziekte laten bepalen.
Maar de ziekte is soms zo onvoorspelbaar,
dat ik er op sommige momenten alleen maar om kan balen.

Ik ben er dan zo klaar mee.
Dan wint de machteloosheid het van mij.
Ik probeer mij wel ondanks alles te herpakken.
Want ik weet, deze dag gaat ook wel weer voorbij.

Dus, ik heb dan wel diabetes.
De diabetes heeft mij zeker niet!
Ik ben sterker dan mijn ziekte.
…alleen soms ook even niet’ 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *